Kobyła w lustrze? To szok!
I popatrz - ma mały bok.

 

Ten prosty dwuwiersz wprowadza nas w temat, pokazuje absurd sytuacji, a wytłuszczone fragmenty wierszyka dają tekst najpopularniejszego polskiego palindromu. Tym palindromem jest zdanie: Kobyła ma mały bok, pochodzące z XIX wieku (autor nieznany). Palindromy, często zwane też zdaniami lustrzanymi, są to słowa, zdania lub inne utwory, które czytane wprost i wspak są takie same (mają symetryczny układ liter). Nazwa palindrom pochodzi z greckiego palin - wracać i dromos - droga. Palindromy mają długą historię, Anglicy twierdzą, że pierwsze słowa wypowiedziane przez człowieka były palindromem. Adam przywitał Ewę w Raju mówiąc:

 

Madam, I`m Adam.

 

Mówiąc bardziej serio , pierwsze palindromy były pisane w trzecim wieku p.n.e. przez Sotadesa z Maronei. Palindromy to tylko słowna igraszka, bywa jednak, że są one użyte w konkretnym celu. Na przykład w czasie wyborów w USA użyto palindromu:

 

No „x” in Nixon

 

Każdy naród ma swoje palindromy, istnieją one też w językach posługujących się pismem obrazkowym (chiński, perski). My ograniczymy się tutaj do polskich palindromów z okresu ostatnich kilkudziesięciu lat.

Palindromy pisali różni hobbyści i szaradziści, tu jednak ograniczę się do tych autorów, którzy wydali swe książki. Palindromy przed II wojną światową kolekcjonował i pisał wielki poeta, Julian Tuwim, autor książki Pegaz Dęba, 1950. Następne książki wydali: poeta i tłumacz literatury Stanisław Barańczak - Pegaz Zdębiał, 1995, oraz Józef Godzic - Echozdania czyli palindromy, 1996. Palindromy pisał też rówieśnik Tuwima – Edmund John. W 2006 roku wydano książkę z jego palindromami: Palindromy pana Johna. Oto dwa oryginalne palindromy Tuwima:

 

Popija rum As, samuraj i pop.
Muzo, raz daj jad za rozum.

 

Z książki Stanisława Barańczaka wybrałem najczęściej cytowane:

 

Iwono, ty rabuj okop spokoju barytonowi.
I zduna zaraz cna japa janczara zanudzi.
I lali masoni wydrom w mordy wino, sami lali.

 

Palindromy wybrane z książki Józefa Godzica:

 

Jak łysy łkaj.
Orkom mokro.
A to kanapa pana kota.
Osoba ma sad, a boso.
As unika kin USA.

 

Do najbardziej znanych palindromów Edmunda Johna zaliczają się:

 

Ada raportuje, że jutro parada.
Ale uda szałowe me – woła z sadu Ela.

 

Pierwszy okres rozwoju polskich palindromów zamyka książka Pegaz dęba (1950), palindromów jest w sumie niewiele, w książce Tuwima jest ich zaledwie kilka. Dzięki wielu szaradzistom i hobbystom, a przede wszystkim dzięki twórczości Józefa Godzica mamy na zakończenie XX wieku ponad tysiąc palindromów.

Okres wielkiego wzrostu zainteresowania palindromami nastąpił w roku 2005. Zupełnie przypadkowo zacząłem pisać palindromy. Jadąc w góry w 2003 roku zapisałem na kartce papieru to co widziałem, a więc kolejno: Nowy Targ, góry, Zakopane, a potem odczytałem to wspak i dostałem zupełnie sensowny palindrom:

 

Nowy Targ, góry, Zakopane -na pokazy róg, graty won!

 

W ciągu kilku dni napisałem wiele palindromów, a napisany trzeciego dnia ładny tryptyk:

 

Co ma tata - moc.
Co mi dała mama - ład i moc.
Co mi dał duch - cud, ład i moc.

 

- skłonił mnie do wzbogacania wiedzy i do dalszej "tako-wspakowej" twórczości. W 2005 roku utworzyłem stronę www.palindromy.pl - dziś zaliczyła ona już trzy miliony wywołań! Napisałem też kilka książek: Gór ech chce róg (2005), Zagwiżdż i gaz (2006), Zaradny dynda raz (2007), Żartem dano nadmetraż (2008) oraz Raz czart, raz czar (2009, w druku). Tytułem każdej z tych książek jest interesujący palindrom, każda zawiera ponad tysiąc nowych palindromów oraz inne atrakcje jak wiersze-palindromy, palindromy "arcymagiczne" o czterech kierunkach czytania, palindromy-raki, zagadki palindromowe itp. W 2007 roku wydano książkę Może jeż łże jeżom zawierająca fraszki różnych autorów z moimi palindromami, a w 2008 roku wydałem książkę Kobyła ma mały bok opisująca historię polskich palindromów aż po dzień dzisiejszy. Jestem też autorem najdłuższego na świecie palindromu (33 tys. liter) oraz najdłuższego wiersza-palindromu (ośmiozgłoskowiec, 4400 liter, w całości czyta się tak samo wspak!). Poniżej przedstawiam kilka palindromów z tych książek.

 

Trochę polityki, trochę z życia:

 

I car komedia i demokraci.
A na Dwór to łamagi i gama łotrów dana.
Muzo, rząd i inni winni idą, zrozum.
Akta - łasa sałatka.
Akta generała ma mała renegatka.
A nam kusa sukmana.
Pętaka pętaj, a tępaka tęp!
Ile Roman ładny dyndał na moreli?

 

Trochę humoru z udziałem zwierząt:

 

Ada, w ZOO zwada.
Jeż leje lwa, paw leje lżej.
Kurka gęga, gęga kruk.
A kwakała mała kawka.

 

Nie może być palindromów bez popijania i erotyki:

 

Łapał za Tokaj, a kota złapał.
Ala boski miks obala.
Ma mini-bar "Łany" Drak. Popija tutaj i pop, kardynał, rabin, imam.
Aga nagim śmiga naga.
Ada goło i sioło gada.
Ja tu tę chcącą chcę tutaj.
Ale hasa pilot. U Asi błagał bis. A u Toli pas? A Hela?
U Izydy żądze na wyrku co noc ukrywane - zdąży Dyziu?
Kat Pąk Izydor świni w środy z Iką Ptak.

 

Popularyzuję polskie palindromy także poprzez spotkania i wykłady (było ich ponad 50) oraz prowadząc dział nadesłane w ramach wspomnianej strony www.palindromy.pl. Można tam znaleźć palindromy lub wierszyki z palindromami stu autorów, jest i miejsce dla Was. A może chcecie zwiedzić Muzeum Palindromów? - zapraszam do wspólnej zabawy.

 

 

Zaczęliśmy od prostego mojego palindromu w tytule (palindromy będą dalej pisane kursywą). Przypominamy, że palindromy czyta się tak samo wprost i wspak, a picie alkoholu jest szkodliwe dla zdrowia. Mimo, że tworzenie palindromów jest bardzo trudne, a szczególnie trudne po wypiciu większej ilości trunku, mamy sporo palindromów poświęconych tej tematyce. Już nasz wielki poeta Julian Tuwim napisał wdzięczny palindrom:

 

Popija rum as, samuraj i pop

 

Palindromy pisali liczni szaradziści, oto przykład utworu opublikowanego w piśmie Rozrywka w 1982 roku. Autorem jest Mirosław Kołakowski.

 

ej, i panna pije

 

Stanisław Barańczak pisał dłuższe palindromy, które nazwał palindromaderami. Nazwa ta ma uzasadnienie, bowiem w języku polskim palindrom kojarzony jest z kobyłą (od najpopularniejszego kobyła ma mały bok) a dłuższy palindrom może się kojarzyć ze zwierzęciem większym – dromaderem. Oto dwa palindromadery Stanisława Barańczaka:

 

I lali masoni wydrom w mordy wino, sami lali
A dawaj, omotała mię już wóda, woła konsul Lukullus:
„No, kał owadów żuję – i mała to moja wada!...

 

Okropna perspektywa zarysowana w ostatnim palindromaderze nie odstrasza od picia. Józef Godzic proponuje:

 

Warto pić. Ar bez mała dałam zebrać i potraw.
ej, i pleban Abel pije
o, „Runo” pili ponuro

 

Ładne są też palindromy związane z piciem piwa – ale o tym może już następnym razem.

Zapraszam teraz do popijania z moimi palindromami. Zacznę od wiersza obrazującego atmosferę plebejskiego baru. Każdą linijka wiersza jest palindromem:

 

Rabina to tani bar,
matoł daje jadło tam,
a na jadło gołda Jana,
a narodu tu do rana.

 

Nie polecam w tropikach picia słodkiego wina, ale czy jest sens pić mocne trunki?

 

Nie w tropiki Portwein
Karaiba wabi arak

 

Marzeniem są bary i „mety” z rabatem:

 

Amok, nam rabat – a bar manko ma
meta – bar z rabatem

 

Pan o biblijnym imieniu Kain to tylko o koniaku gada:

 

A typ Kain o koniak pyta
Znowu Kain o koniaku w ONZ?

 

Nieudana próba znalezienia flaszki Tokaju oraz narzekania, że wina w czasie uczty jest za mało:

 

Łapał za Tokaj, a kota złapał
Ładna pani woła – mało wina pan dał

 

Nie popija się w czasie pracy, zawsze po!

 

Ej, i po pracy car popije
Tu pili literka z umiarem, po pracy – car, pop mera i muza, „Kret” i liliput

 

Przy dobrym trunku w kulturalnym barze mogą siedzieć zgodnie duchowni różnych religii:

 

Ma mini-bar”Łany” Drak. Popija tutaj i pop, kardynał, rabin, imam

 

Dwie panie zabierają się do trunku o dziwnej nazwie „Boski miks”:

 

Ada „Boski miks” obada
Ala „Boski miks” obala

 

Zbytnia swawola i brak umiaru prowadzą do błędnych wniosków:

 

Ma cel opicie i ci polecam..

 

Kończy się to tak:

 

I na banieczce i na bani...

 

albo jeszcze gorzej:

 

Ułowili psa, spili wołu
Ot, i psikus, suki spito
Nago piękni spili psinkę i pogan

 

Imieniny Filipa okazją do wypitki. Kto pił, co radził Jan, gdzie pędził pan? Na tym tle zadziwiająco wstrzemięźliwie zachowują się chłopcy z tzw. marginesu:

 

I na Filipa zapili fani
Ej, i panna Zuzanna pije?
Tu pili: Leon, Anna, Zuzanna, Noe, liliput
A do dna – Jan doda
Na pikle i wino goni wielki pan
A „marginesy” łyse ni grama?

 

Czasem wódka nosi nazwisko znanej postaci:

 

Ej, i „Putina” pani tu pije

 

a czasem pijąc chcemy podkreślić swe poglądy polityczne:

 

„Owoc” i war pili prawicowo

 

Zastosowania różnych trunków:

 

Na jad owadów wóda? Woda Jana?
A na wigor grog Iwana

 

Pan Rej chce się napić, ale bez zapłaty:

 

A Rej sake chce i nie chce kasjera

 

Szaradziści lubią układać wiersze z palindromami, anagramami, homonimami itp. Można potem mały fragment wykropkować i tworzy się wiersz – zagadka z utworem do odgadnięcia. My nie będziemy zgadywać wyniku, lecz od razu napiszemy kursywą palindrom w tekście wiersza. Oto trzy takie wierszyki z moimi palindromami, ostatni z nich jest mojego autorstwa:

 

Po wypłacie
Bywalców baru zachwycił gestem:
Dla wszystkich seta – Gates dziś jestem.
(Aleksander Polański)

 

Nie lubi trzeźwieć znajomy grafik.
Mawia: Na rauszu życie ciekawsze.
A choć zawiany do domu trafi.
Na bani fart ma. Trzeźwy – nie zawsze.
(Barbara Sudoł)

 

My z „Cinzano”, ona z niczym,
powiedz na co ona liczy?

 

Zapraszam na stronę www.palindromy.pl oraz do Muzeum Palindromów. Kilka metrów od domu rośnie wielka sosna, a obok na deseczce palindrom:

 

Ej, i pan Sosna pije

 

 

Palindromy czyta się także wspak, jest to więc sztuka ekstremalnie trudna. Jerzy Bralczyk w książce Leksykon zdań polskich pisze wręcz, że nie można w tych warunkach oczekiwać, by palindromy były sensowne. Tym bardziej trudno jest wymagać, by palindromy sensownie opisywały delikatne stosunki damsko – męskie. Wielcy palindromiści XX wieku. którzy wydali swe książki pozostawili skromny dorobek o tej tematyce. Wybrałem kilka przykładów:

 

mów – dała dwóm?
napotkała typa – zapytała: kto pan?

 

to palindromy z książki Józefa Godzica Echozdania czyli palindromy,

 

Ada, panna pocałowana, woła: co pan napada
dusi popa popis ud

 

to Edmunda Johna z książki Palindromy pana Johna,

 

Iwono, ty rabuj okop spokoju barytonowi!

 

to utwór Stanisława Barańczaka z książki Pegaz zdębiał. W tym ostatnim przypadku można otrzymać ciekawe mutacje. Jeśli nie mówimy Iwonie per „ty” dostaje się:

 

Iwono, rabuj okop spokoju baronowi!

 

Można też zastąpić Iwonę przez Atenę:

 

Ateno, rabuj okop spokoju baroneta!

 

Do tego skromnego dorobku można jeszcze dodać utwory szaradzistów:

 

i mała dama sama dała mi
mało dzisiaj ja Isi zdołam.

 

Aby pokazać trochę więcej utworów z ubiegłego wieku rozszerzymy nasz artykuł o anagramy i grę półsłówek. Anagramy są to wyrazy lub zdania, w których zmieniono kolejność liter. Poniżej kilka przykładów wybranych z Encyklopedii rozrywek umysłowych Krzysztofa Oleszczyka.

 

Zacznijmy od pojedynczych słów:

 

anielska – sielanka
markotny – romantyk
narowista – starowina

 

A teraz dość rozwinięte zdanie, potem jeszcze dłuższe zdanie:

 

kocha się wzajemnie – zakochaj się we mnie
wielka ochota, dwa całusy nie rozpusta – a tak wiele hałasu o przodownicy usta.

 

Sprawdźmy literki, potem chwila zadumy – anagramy to piękna, trudna sztuka o starożytnych korzeniach. Za to gra półsłówek nie jest trudna. Polega ona na ułożeniu jakiegoś, przeważnie niewinnego wyrażenia, które po zmianie kolejności początkowej sylaby przechodzi w wyrażenie dość obsceniczne. Tradycją jest podawanie tylko „niewinnej” części, resztę zgaduje czytelnik. Poniżej kilka „półsłówek” z książki Zyty Pielowej 750 razy gra półsłówek:

 

balet na szelkach
kojący stołek
silnik w promie

 

W ostatnio wznowionej książce Stanisława Barańczaka Pegaz zdębiał dodano na ten temat cały nowy rozdział pt. Obleśniki. Oto przykłady:

 

durnie z mapami
kopuły regulacji
płodne gicze.

 

Teraz, jak wiemy z poprzednich artykułów, mamy na każdy temat tyle palindromów do wyboru i sensownych i absurdalnych, że również na tematy erotyczne można bardzo wiele napisać. Zacznę od palindromów wybranych spośród nadesłanych do strony www.palindromy.pl:

 

masz cele – zdążaj, a żądze lecz sam
ten wigor – rogi wnet

 

to palindromy Witolda Sawickiego.

 

Ali pupa ma pupila

 

to utwór Jana Kaczyńskiego.

 

A teraz moje utwory, teksty biorę wprost ze ścian Muzeum Palindromów, które niedawno temu stworzyłem w Nowej Wsi koło Serocka. Zaczynamy od psotnicy Adeli:

 

Adela atomowo mota – ale da
Adela atomowo na nowo mota – ale da
Adela rai mu co noc umiar - ale da
ale da mu minimum Adela?

 

Zbiór rozszerzających się palindromów o żądzach Izydy:

 

żądze – zdąż!
u Izydy żądze – zdąży Dyziu?
u Izydy żądze na wyrku ukrywane – zdąży Dyziu?
u Izydy żądze na wyrku co noc ukrywane – zdąży Dyziu?

 

Panie o innych imionach też dzielnie sobie poczynają:

 

Ikar, Dyzio, Tolo – to Izy draki
a ilu Janina ma, Nina, Julia?
a jego nie chciała i chce ino geja
ej, Ela z Sopotu to poszaleje
Aga nagim śmiga naga
mokra jodła z sadu da szał dojarkom!

 

A co z panami?

 

a Jurkom amok, ruja!
a Jarkom całowanko, załoga goła z okna woła – cmok, Raj!

 

Złe zjawiska u panów:

 

amok tatko ma!
łaps Izak u Asi błagał bis – a u Kazi spał
Trela ululane chce. I nie chce na lulu. Alert!

 

A jak to wygląda na uczelniach?

 

i całki wigor srogi wikła ci
mata na kei zdybała i chciałaby dziekana tam

 

I na koniec wiadomość: książka Aga naga z dużą liczbą palindromów oraz fraszek z palindromami na opisane tematy już jest w księgarniach.

 

 

Przyznaję, troszkę zabalowaliśmy. Ale jak mogło być inaczej, skoro wreszcie przyznali nam te mistrzostwa? Kto by się spodziewał? Przecież jedyny stadion, jaki mamy, właśnie rozebrali kibice. I to jeszcze zanim wojewoda wydał zgodę na jego budowę. Wojewoda też się zresztą rozebrał. Do spania na noc. I jak rano panowie z CBA wyprowadzali go w piżamce z domu to się wcale nie stawiał. Zresztą na początku myślał, że to swoi, bo chłopcy z przyjaznej mu grupy o charakterze zbrojnym też często grasują w kominiarkach. A jak już się połapał w swoim fous pas to krzyczał do dziennikarzy: „Nie mam nic do ukrycia”. I nawet nie próbował. Aż zażenowana pani rzecznik biura musiała zakrywać mu to i owo sankcją prokuratorską.

Więc w takich właśnie specyficznych okolicznościach Komitet przyznał nam te mistrzostwa. To nic innego jak cud boski! Pierwszą decyzją Ministra Sportu było w związku z tym wybudowanie kaplicy w miejscu rozebranego stadionu. A stadion tymczasem musi poczekać na swoja lokalizację. Na razie zorganizowaliśmy przetarg. Poprowadzi go szef związku. On ściśle współpracował z wojewodą. I tu się nic nie zmieniło. Będą kierowali przetargiem z jednego bloku więziennego. Szef związku siedzi za co innego. Ale póki co prokurator nie przedstawił zarzutów, bo nie mieściły się w piętnastu tomach śledztwa. Więc jak na razie szef związku jest czysty. Można powiedzieć , że nasze środowisko jest bardzo czyste. „Czysta” zresztą królowała na wczorajszym bankiecie po wczorajszej wiktorii. Tylko prezes komitetu olimpijskiego nie był zadowolony takim obrotem menu, bo jako człowiek negroidalny wolał trunki kolorowe. Po naszej „czystej” zzieleniał kompletnie. A potem to już tylko śpiewał „Czarny chleb i czarna kawa…”.

Na prezesa też są podobno jakieś kwity, więc chłop trenuje. Nie, sportu prezes nigdy nie uprawiał. Trenuje względem tego, że na bloku, gdzie prace koncepcyjne odnośnie mistrzostw prowadzą już szef i wojewoda ta piosenka cieszy się dużym wzięciem. Prezes woli nasz blok niż ten u siebie w bantustanie. Bo tam w więzieniach królują narkotyki. A prezes - człowiek sportu, wiadomo - dopingu nie uznaje.

Wracając do mistrzostw. To wielka szansa na skok cywilizacyjny naszego sportu. Jako gospodarze mamy awans zapewniony. Władze państwowe kombinują, by pójść za ciosem i zorganizować u nas na przykład forum państw wydobywających ropę naftową. Od razu doszlusowalibyśmy do potentatów światowych. To co, że nie mamy szybów? Ale, my, znaczy kadra zarządzająca się sprawdziliśmy przy organizacji mistrzostw. Skoro potrafiliśmy załatwić turniej sportowy nie mając stadionów, to w czym problem? Zresztą o działaczach też trzeba pomyśleć. Bo skończą się mistrzostwa sportowe i co z nimi? Trzeba zagospodarować materiał ludzki. A jak się ich, czyli działaczy, przerzuci do roboty nad „działką naftową”? Załatwią co się da, bo działać potrafią - to raz. Dwa - rządowi odpadnie problem bezrobotnych, bo będziemy mieli zajęcie. A trzy… nafta to w końcu nasz żywioł. My bardzo lubimy „naftę”….

 

 

(Roznegliżowana dziewczyna tańczy na rurze w klubie Go-Go)

O, dzisiaj chyba kompletu nie będzie... przed wypłatą nie należy się spodziewać nadmiaru klientów... nawet biznesmeni w tych czasach robią bokami... a tutaj jak w boksie zawodowym... obowiązuje zasada “pejperwju”...znaczy: płacisz, oglądasz... a nie, to pan Władek, co był jeszcze gorylem Rokossowskiego, a u nas jest ochroniarzem lokalu, leje w szczękę…

Skoro biznesmeni cienko przędą, co dopiero mówić o zwykłej drobnicy, która raz na całe życie przyjdzie poznać uroki tańca erotycznego w tajemnicy przed żoną?... oni tym bardziej dzisiaj nie wpadną... zwykle jak wpadają, potem wyjść nie chcą... pan Władek ma pełne ręce roboty…

Kiedyś żona takiego jednego przyszła do mnie na skargę, że jej męża na manowce sprowadzam, bo ten każe tańczyć kobicie wokół wieszaka. Z tym wieszakiem przyszła, bo się nijak nie mogła wyplątać. A ten jej mąż się w tym czasie skutecznie wyplątał z małżeństwa.

(Przygodny klient wkłada tancerce banknot w wycięciu dekoltu)... Dziękuję, szeryfie... Jakie reszty? … Z bankomatem mnie pomylił księgowy jeden…

Przychodzi tu trochę przygodnych, bo reklamowanie lokalu nie jest proste… straż miejska nie pozwala wtykać ulotek za wycieraczki samochodów... za to grozi kolegium... chyba, że wetknie się ulotkę za wycieraczkę samochodu z napisem “Straż Miejska”... tylko, że taka ulotka obowiązkowo musi być koloru zielonego lub posiadać napis: Narodowy Bank Polski i wizerunek jakiegoś króla...

(Po akrobatycznym popisie tancerki rozlegają się sporadyczne brawa)... Do zawodu przygotowywałam się w szkole baletowej... miałam być “Szeherezadą” z “Baśni 1001 nocy”, ale w akademiku często odbywały się “balety”... polubiłam je tak samo jak taniec... kiedy ludzie biją brawo, czuję się jak nowa Isadora Duncan... ja w końcu też preferuję “taniec wyzwolony”... wyzwolony spod cenzury obyczajowej, oczywiście…

Robię to odkąd na reklamie ulicznej wszystkim modelkom zaklejono biusty arkuszami z napisem “Cenzura”... ale biust biustowi nierówny... jedne panienki więc miały napis “Cenzura”, inne tylko “cenzurka”... Ale u mnie, to już cenzurka z czerwonym paskiem...

(Tancerka zrzuca z siebie fragment garderoby)... Ciężka ta skórzana bielizna... ostatnio jak trafiłam kabaretką jednego klienta, to spadł pod stół. Właściwie to pod tym stołem leżał już wcześniej, bo oblewał odzyskanie prawa jazdy, które mu zabrali za jazdę po pijaku.

W ogóle pracujemy na kiepskim sprzęcie... rura zbyt wyślizgana... artystki początkujące muszą uważać, żeby nie wpaść w turbulencję podczas akrobacji...

(Rozlegają się skromne, pożegnalne brawa)... Na dzisiaj dosyć... przebieram się i pędzę do domu... muszę się wyspać, bo rano dorabiam jako strażak w miejscowej remizie… na alarm po rurze zjeżdżam lepiej niż plutonowy Osuwała… tylko z gaszeniem pożarów bywa różnie… plutonowy to taki nagrzany na mój widok lata, że podczas akcji belki mu się na pagonach stopiły i odtąd jest już tylko starszym szeregowym…

 

 

Prokurator:

 

Wysoki sądzie! Pozwany Witold B., znany w środowisku jako “Szpinak”, ma na sumieniu bogaty katalog przestępstw. Całe życie oskarżonego to jedno nieprzerwane ich pasmo. Witold B. już kiedy rano wstaje wkracza od razu na drogę przestępstwa. Owszem, normalnemu człowiekowi, kiedy tak rano wstaje, zdarza się przestąpić: jeden przestępuje kałużę, inny z nogi na nogę w tramwaju.

Nie Witold B. jednak! On to, kiedy sączy poranną kawkę, już myśli, co by tu przestąpić wbrew prawu. I tak oskarżony Witold B. dopuścił się organizowania kontrabandy, wstawiając w ajencję lokalom gastronomicznym alkohol marki royal, który, spożywany ukradkiem, powodował oderwanie konsumentów od ich funkcji życiowych. Ofiarą działalności Witolda B. padła między innymi restauracja sejmowa, a zwłaszcza jej goście, zmuszeni uprzednio-wbrew decyzji magistratu-dokonywać degustacji “na szybko” i pod stolikiem. Efekty były widoczne na mównicy, w hotelach poselskich czy podczas blokady dróg. Oskarżony tłumaczył w toku postępowania przygotowawczego, iż spodziewał się, że napój marki royal będzie pożądanym artykułem na salonach władzy. W związku z powyższą deklaracją Witoldowi B. został przedstawiony zarzut chęci obalenia ustroju siłą, poprzez restaurację. Rzecz jasna, restaurację monarchii.

Na polu alkoholowych ekscesów Witold B. zresztą osiągał coraz to śmielsze normy. Niniejszym przedstawiony zostaje więc oskarżonemu zarzut uszkodzenia siedemnastu alkomatów, jakimi posługiwała się policja drogowa podczas rutynowego badania go. Wówczas to Witold B. swoim dmuchnięciem przekroczył wszystkie dopuszczalne wskaźniki, zniszczył mienie publiczne (sztuk siedemnaście) i poprawił rekord Guinessa, należący do niego samego, z czasów, gdy chronił go jeszcze immunitet.

Zgnilizna moralna zawsze towarzyszyła działalności Witolda B. Oskarżonemu prokuratura zamierza udowodnić, że prowadził salon odnowy biologicznej przy regionalnym oddziale ZHP. Witold B. korzystał przy tym ze zwolnień podatkowych należnych organizacjom młodzieżowym. Pod przykrywką salonu odnowy biologicznej działała jednak regularna agencja towarzyska nie zaś hufiec zuchów. Zgadzały się jedynie: nieletni wiek zastępowych oraz motto im przyświecające: “czuwaj!”, bowiem agencja miała charakter całodobowy. Anonsowane przez Witolda B. lekcje “Szkoły przetrwania w mroku z Finką u boku” miały tym samym charakter dosłowny.

Oskarżony nie stronił od przemocy. Dopuścił się oto potraktowania gaśnicą śniegową czterech komorników, którzy usiłowali zająć użytkowany przez niego salon, za jaki nie płacił czynszu. Witold B. twierdził przy tym, że eksmisja ma charakter bezprawny, bo przeprowadzana była w zimie. Zdaniem Witolda B. komornicy winni zaproponować wywłaszczanemu apartament zastępczy na okres mrozów, bowiem w zimowych warunkach jedynym procesem biologicznym jaki może się dokonywać jest hibernacja. Ta jednak z założenia przeczy istocie odnowy. Nie przeczy mu zaś postawa komorników tymczasowo zamrożonych.

Witold B. oskarżony jest także o pranie brudnych pieniędzy. Procederem tym zajmował się Witold B., organizując pralnię chemiczną, na którą nie posiadał koncesji. Koncesję taką oskarżony usiłował wymóc poprzez wręczenie darowizny majątkowej osobom odpowiedzialnym za organizację przetargu publicznego. Niestety, jak się okazało, darowizna miała charakter nieuprany, czym naraziła na konsekwencje komisję przetargową. (Obecny adres: ZK. Wronki).

W związku z naruszeniem przez oskarżonego wszystkich paragrafów nowego kodeksu karnego razem wziętych wnoszę dla Witolda B.: o maksymalny wyrok dwóch lat więzienia spędzonych w celi z zaprzyjaźnioną komisją!

 

Adwokat:

 

Wysoki sądzie! Obecnemu tu Witoldowi B. zarzucone zostały-zdaniem prokuratora-najgorsze czyny, przewidziane nowym kodeksem karnym. Rzecz w tym, iż wszystkie te rzekome niegodziwości oskarżony miał popełnić w czasie vacatio legis, czyli kiedy obecny skład sędziowski był jeszcze na wakacjach.

Witold B. zresztą także był wówczas na wakacjach. Konkretnie w Kolumbii. Przecierał tam świetlisty szlak turystyce międzynarodowej. Są na to dowody w postaci wydruków bankomatowych, jakich Witold B. dokonywał w mateczniku Kolumba.

Wszystkie z postawionych przez oskarżyciela zarzutów blednąć zresztą muszą wobec niepomiernych profitów, jakich dostarczył Witold B. budżetowi naszego kraju. Można powiedzieć, że każdy kolejny minister finansów w kwestii przychodów skarbu państwa mógł liczyć na Witolda B. bardziej, niż na wpływy z abolicji.

Dlatego mój klient oczekuje rewanżu! Wysoki sądzie! Postawę nacechowaną chęcią odkupienia swoich dawnych win-poprzez gorliwą służbę dla ojczyzny-notowała polska historia tylko dwukrotnie. Pierwszym przedstawicielem takiej postawy był Andrzej K., znany jako “Babinicz”, drugim Witold B, znany jako “Szpinak”. Złośliwy ów pseudonim nadany oskarżonemu przez dziennikarzy ma w sobie jednak ziarno prawdy-Witold B. hojnie szafował zielonymi. Stał się przez to sławny jako filantrop sponsorujący na przykład sport żużlowy. To dzięki jego łaskawej ręce nasi żużlowcy jeździli, po raz pierwszy od niepamiętnych czasów, z tłumikami na rurach wydechowych i korkami w uszach.

Witold B. przyczynił się również, w ramach akcji “Artyści dla Rzeczpospolitej”, do renowacji Teatru Narodowego, który wiele lat wcześniej spalił się ze wstydu. Zarzut wysuwany przez złośliwych, że Witold B. działał nieświadomie, bo dzięki niemu Andrzej Żuławski może nas katować klasyką literatury polskiej, traktować należy jako nikczemną zemstę. “Zemstę” Fredry oczywiście. Istotnie, Witold B. według tygodnika “Wyprost” znajduje się w pierwszej setce najbogatszych Polaków. O skromności oskarżonego niech zaświadcza jednak fakt, iż we wspomnianym rankingu przed nim plasują się: jego żona, teściowa, kierowca oraz fryzjer.

Zarzuty o pranie brudnych pieniędzy poprzez inwestowanie w budowę pomników wielkich rodaków także nie są trafione, jako że Witold B. ufundował w swoim ogrodzie zaledwie jeden pomnik: ulubionego kota. Prawdą jest tylko to, że kot wabił się “Edgar”. Z braku znamion złej woli oskarżonego, oraz w świetle jego wielkich zasług wnoszę o uniewinnienie Witolda B. oraz wypłacenie mu odszkodowania w wysokości wprost proporcjonalnej do jego pozycji w tabeli tygodnika “Wyprost”, a następnie przekazania go na rzecz Fundacji Ofiar Demokracji.

 

Sędzia:

 

Sprawa Witolda B. zostanie skierowana do ponownego rozpatrzenia, a procedura będzie przeprowadzona od początku. Uzasadnieniem powyższego stanu rzeczy jest fakt, że nadzorująca przewód przewodnicząca kolegium sędziowskiego Janina W. niespodziewanie została nominowana przez premiera na urząd syndyka masy upadłościowej elektrociepłowni miejskich. Do chwili wznowienia sprawy Witold B. będzie pozostawał na wolności.

Zwłaszcza, że w Centralnym Areszcie Śledczym na czas przerwy letniej zostanie odcięty dopływ ciepłej wody.

 

 

Witam państwa serdecznie ze Stadionu Dziesięciolecia w Warszawie, skąd będę miał przyjemność komentować mecz piłki nożnej Polska-Reszta Świata!

Jak państwo zapewne wiecie, ten wspaniały obiekt sportowy obchodzi właśnie pięćdziesięciolecie istnienia. Kiedyś po murawie tego giganta biegali: Pele, Gerd Muller czy Kazimierz Deyna. Ostatnimi jednak laty ganiały na nim głównie reprezentacje Trzeciego Świata oraz siły MSWiA. Dzisiejsza uroczystość to pożegnanie z legendarnym stadionem, który wkrótce idzie do rozbiórki. Dlatego też owemu wydarzeniu towarzyszy podniosła atmosfera.

Na trybunie honorowej korpus dyplomatyczny... o, jeden z dyplomatów okazał się persona non grata... uszczypnął żonę konsula pewnego księstwa... dziwię się... on co prawda niezła persona, ale jej raczej bliżej grata... Obowiązują dzisiaj stroje galowe...wyłamała się jedynie żona premiera, która przyszła w bikini. Widzę, jak z tramwajów i autobusów wylewają się kibice i suną w kierunku korony stadionu. Suną...o...jeden zasunął drugiego...widocznie któryś nie skasował biletu.

Tymczasem hymny...hymn Reszty Świata wykonuje Edyta Górniak... cóż za bogactwo dźwięków... słychać w jej głosie gorące rytmy samby, a nawet echa tyrolskiej natury... Teraz hymn Polski...śpiewa miejscowy artysta hip – hopowy - Poldek duże Gie... publiczność podchwytuje słowa... jaka wspaniała kakofonia głosów... sektor po lewej śpiewa “... póki my żyjemy...”... sektor po prawej odpowiada unisono “... odbijemy...”...i odbijają, odbijają...

Uroczystego otwarcia zawodów symbolicznym kopnięciem piłki dokonuje Prezydent. Już kopnął... cóż za finezja... prezydent niejedno w życiu skopał... Piłkę przejmuje Reszta Świata... atakują naszą bramkę... można rzec: oblężenie Częstochowy... o, bramka dla przyjezdnych... nasz obrońca, Chełminiak, wyręczył etiopskiego napastnika... ten gol przejdzie zapewne do historii jako najszybciej zdobyta bramka... nie wiem nawet, czy asysty nie zaliczyć prezydentowi...

Wznowienie gry... ruszają nasi... niestety bez piłki... tę przejmują zawodnicy Reszta Świata... na szczęście nie dogadali się... w Unii Europejskiej obowiązuje język angielski, ale zawodnik szwajcarski do Unii nie należy... u niego w kraju obowiązują cztery inne języki... swoją drogą, jak on się dogaduje z żoną?... Kontra... lewym skrzydłem idzie Badylak... idzie, idzie... ale za wolno... w takim tempie nie zdąży przed zmrokiem... wprawdzie na stadionie zainstalowano sztuczne oświetlenie, ale od 22-giej obowiązuje druga strefa i jak będzie niekorzystny wynik władze miasta zapowiedziały, że nie zapłacą...

Nasi kryją strefą, ale centra na nasze pole karne... reprezentant Nepalu na spalonym... przyzwyczajony, on dokonuje samo spalenia kilka razy w życiu...

Wolny dla Polaków... wymiana piłki... wymiana zdań... niepotrzebne gesty wobec sędziego... nasz pomocnik pokazuje, co sądzi o prowadzeniu się mamusi sędziego... jeszcze nie, o, już się doigrał... sędzia wyjmuje, co tam ma... wyjął pistolet gazowy... to nie te zawody, panie sędzio... jest czerwona kartka dla naszego pomocnika...

Na widowni gwizdy... publiczność coś skanduje... jeśli dobrze słyszę: “sędzia swój, sędzia swój...”, znaczy swój człowiek, bo on z Węgier pochodzi... bratanek - jeśli trafnie odczytuję intencje publiki... Sędzia też gwiżdże... na przerwę gwizdnął...

A w przerwie mamy miłą uroczystość... prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego dokona dekoracji prezesa Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego... już wspina się na palce... są pewne trudności... prezes PKOL w młodości był dżokejem, za to prezes MKOL - koszykarzem... prezesa PKOL podsadza ktoś z prezydium... już medal wisi na szyi prezesa MKOL... och, jak on mu wisi...

Koniec przerwy... Nasi w natarciu... piłkę przejmuje jednak zawodnik angielski... ale, co się dzieje?... Anglik biegnie w kierunku swojej bramki... zapomniał chyba, że po przerwie była zmiana stron... wiadomo u nich wszystko odwrotnie... ruch lewostronny itede... już wychodzi na pozycję strzałową... nasi nie mogą go dogonić... może lepiej niech nie próbują, bo bramki nie będzie... GOOOOOOOL!!!!!!... Badylak leci z gratulacjami, Chełminiak za nim... Anglik robi tradycyjną kołyskę... trener gości wymownie kołysze biodrami, jakby chciał zasugerować, że też ma udział w ojcostwie...

Mamy remis... Wznowienie gry... Znowu oblężenie naszej bramki... polska defensywa dwoi się i troi... można rzec: oblężenie Troi... dobiega dziewięćdziesiąta minuta meczu... dotrwać do końca... dlaczego sędzia nie gwiżdże... Badylak wybija piłkę z pustej bramki, ale trafia w Chełminiaka, rykoszet... gol dla Reszty Świata!!!... tragedia!!!...nasi płaczą... gwizdy na widowni... lecą butelki...ławki... wózki dziecięce... kibice skandują: ”sędzia swój, sędzia swój!”, więc chyba doceniają pracę arbitra... Ale nie, otrzymuję meldunek, że samochód arbitra już płonie... podobnie jak sektory A,B,C,D... właściwie płoną wszystkie z wyjątkiem jednego... nie rozumiem... ach tak, podpowiada mi zaprzyjaźniony redaktor, że w tym sektorze siedzą kibice drużyny gości... no cóż, co kraj, to obyczaj...

Ale w takim tempie to my tego stadionu nie rozbierzemy!

 

 

Brązowy medalista

 

Jaki ładny hymn. Odkąd prezydent podpisał akt naturalizacji - mój, narodowy. Słowa trochę trudne. Kazali się nauczyć zanim stanę się pełnoprawnym obywatelem. Ale niby kiedy miałem, skoro reprezentacja mnie potrzebowała natychmiast? Albo, albo. Albo skaczę o tyczce, albo się uczę nowego języka. A niby po co języka, skoro mam tłumaczkę. Ona mi wszystko wyjaśniła językiem ciała. Jedyne dwa słowa, jakich się zdążyłem nauczyć nie występują w hymnie. One podobno są zaczerpnięte z łaciny. Tłumaczka mówiła, że będę reprezentował bardzo dzielny naród, który ciągle przegrywa. I że ja po to jestem, żeby wreszcie wygrał. To się nawet zgadza, bo w słowach tego hymnu to oni podobno wciąż o coś walczą. A jakoś nie słychać, żeby choć raz wygrali. O sporcie zresztą też tam nic nie ma. Mówią że mają inne narodowe pasje, a w tyczce im nie idzie. No to mnie namówili, bo ja skaczę tak od dziecka. Matka jak mnie po gałkę muszkatołową wysyłała do sąsiadów z innego plemienia to tylko o tyczce. A to wszystko po ojcu, bo on jak się z dziadkiem wybierali na kokosy to bez tyczki nie wychodzili z szałasu. Wchodzić też nie wchodzili, bo po tych kokosach to potem przez tydzień leżeli pod palmą. Mama mówiła, że to nie były kokosy tylko napój vodoo. W mojej nowej ojczyźnie też podobnie nazywają ten napój. Tata zresztą dobrze mówił: „chcesz mieć w życiu kokosy - jedź za Wielką Wodę”. No to pojechałem. I teraz stoję na podium. Mam trzecie miejsce. Byłoby pierwsze, ale dali mi tyczkę co się nie zgina. Trener uprzedzał: „na początek damy ci sztywną, bo jak za bardzo się wychylisz to cię podkupią do bogatszego klubu”. Ale ja swoje wiem. Szaman plemienia mi to powiedział: „twój nowy kraj wprawdzie ma trudny hymn i sztywne tyczki, ale elastyczne zwyczaje”. I to się zgadza, bo uznają mnie tu za swojego. Z tymi dwoma słowami, które znam niemal wszystko mogę załatwić. A jak jeszcze dobrą tyczkę dostanę, to zrobię rękami gest tutejszych tyczkarzy. On pokazuje, że każda tyczka może się złamać. Zwłaszcza jak jest sztywna.

 

Srebrny medalista

 

Niekiepski ten medal. Srebrny. Jak przed wyrokiem zawinąłem jednemu gościowi podobny, to mi prokurator chciał przyfastrygować trójaka. Ale papuga tłumaczył, że ja daltonista i się na kolorach nie rozumiem. A teraz mam taki krążek za darmo. No, niezupełnie za darmo. Musiałem się naskakać, żeby wypuścili z kicia na tę olimpiadę. W więziennych zawodach miałem taki wynik, że klawisze sami wnioskowali o moje wcześniejsze zwolnienie, bo się bali, że im skoczę przez druty. A tak mają mnie ze łba. Ten gościunio, co wygrał się cieszy ze złota. Poczekam aż skończą hymny i zrobię podmiankę. On i tak zapłakany ze szczęścia, nie zauważy różnicy. Można by i tego Murzynka zrobić. Po co mu medal? I do tego brązowy? Żeby mu od kolorowych wyzywali na ulicy? O, ten prezes co wiesza medale ma ładny sygnecik. Jak się wyciągnie, żeby mnie udekorować też można mu ulżyć. Jest i obrączka ślubna. Ale to za chwilkę, bo będą przemowy. Nudzi ten prezes jak teściowa przy deserze. Całkiem jakbym słyszał naczelnika we więźniu. Tylko tamten pytluje kiedy wcięty jabolem, a ten tak gada z przekonania. Nie znam tego języka. To pewnie tutejszy. Ja w rubryce języki tylko grypserką się mogę poszczycić. Ale szef drużyny kazał się nie wychylać. Jeden z naszej ekipy chciał się pochwalić że ma w domu cała gablotę pełną medali to nie zdążył wrócić do chałupy i już mu nieznani sprawcy rąbnęli złote puchary. Pisali w prasie, że to pół melona warte. A gdzie tam? Paser ledwie dwie skrzynki wódki odżałował. A i tak zbrakło. Wiec kolesie mówią: skocz na metę, bo ty dobry w sporcie jesteś. I się skoczyło. Tylko zamiast na tę co się puka trzy razy w parapet u pani Malwiny, to ja na olimpijską metę trafiłem. Bo wysoko sobie w życiu poprzeczkę zawieszam, to fakt. I byle wynikiem się nie zadowolę. A że lubię dobrze robotę wykonać, to i medal przywiozę do kraju. A może i trzy. Do tego sygnet i obrączka. Jak tak dobrze zrachować w sumie pięć kółek olimpijskich z tego wyjdzie. Naród może być ze mnie dumny. Wychodząc z więzienia, wszedłem na ludzi.

 

Złoty medalista

 

Będą dekorować. Brązowy udekorowany, srebrny też, teraz moja kolej. Trzeba pierś wciągnąć. Żeby się prezes komitetu nie połapał, że mam piersi. Bo gotów mnie zdyskwalifikować albo przenieść znów do dyscyplin żeńskich. Te piersi nie chciały się cofnąć po zmianie płci. Kierownik sekcji, prywatnie mój mąż, mówi, że mam ładną sylwetkę. On, a właściwie ona, miał taką przed kuracją dopingową. Więc teraz zazdrości. Zmiany biologiczne poszły nam w odwrotnych kierunkach. Jemu, a raczej jej, przybyło w biodrach, a mnie doszedł zarost. Ale pozostaliśmy w związku, tylko imiona zmieniliśmy. I nadal jesteśmy udanym małżeństwem. Takie anomalia są normalne po przejściu na zawodowstwo. Na przykład triumfator poprzedniej olimpiady obecnie wrócił do sekcji młodzieżowej. Przeszedł mutację zwrotną a teraz mówi dyszkantem. I znowu zaczął się bawić klockami lego. Stąd nazwa: sport wyczynowy, bo tu każdy wyczyn przejdzie. Ale jak się spędza cały dzień w siłowni to potem natura musi jakoś odreagować. A jak dietetyk jeszcze pomyli środki wspomagające organizm to już w ogóle się robi niebezpiecznie. Facet myli się często, gdyż ma na głowie wszystkie sekcje sportowe federacji. Bo u nas obowiązuje ujednolicony system szkolenia i odżywiania. Więc wszyscy sportowcy muszą brać lekarstwa od tego samego dietetyka. I ciężarowcy i dżokeje. Pewien dżokej po leczeniu farmakologicznym u naszego dietetyka to na parkurze zarwał swojego konia. Tak przytył. I to przez jedną noc. Ale efekty sportowe są widoczne. Ja na przykład przed kuracją skakałem tylko o tyczce. A teraz to mi i tyczka niepotrzebna. Tylko masażysta doradził, żeby jej dla pucu używać, bo publika nie uwierzy, że można podskoczyć tak po prostu siedem metrów do góry. Miły człowiek ten masażysta. Poprzednio grał w brydża, ale po faszerowaniu sterydami dodatkowe palce mu wyrosły, więc nie chcieli go dopuścić do zawodów. Skończył się jako sportowiec. Prezesi bali, się że będzie za szybko tasował tymi dodatkowymi palcami. Ale związek nie zostawia swoich ludzi w potrzebie: wzięli go na masażystę. Ja też już myślę o zabezpieczeniu sobie sportowej emerytury. Otwieram butik z damską bielizną. Od jakiegoś czasu jej nie używam.

 

 

Proszę położyć dłonie na biurku, panie prezesie, niech się wzajemnie kontrolują….to lepiej wygląda na wizji…startuje pan pod hasłem „czyste ręce”….trzeba by zmienić krawca, bo palców prawie nie widać spod marynarki...właśnie moja firma jest od tego, żeby doradzać politykom…

Sygnecik radzę przykryć…wygląda jak kastet…wiem, że chce pan uchodzić za silnego mężczyznę…skoro tak to zalecam więcej sportu, bo sylwetka mikra jakaś...coś podobnego?...robi pan sto pompek w miesiącu?...średnio wychodzi po trzy dziennie, a w niedziele nawet cztery…racja, zapomniałam…dzień święty pan święci….

Nie rozumiem?…nad dykcją też trzeba a popracować, bo coś mruczy pan pod nosem…nawyk podziemny?...ma pan wygłosić orędzie o stanie państwa czy podać gryps?…no to proszę szeroko otworzyć usta i powiedzieć: MOI RODACY…hmmmm…zrozumiałam: GONIĆ ROGACZY…wiem, że pan mimo siedemdziesiątki na karku kawaler, ale radzę nie prowokować mężczyzn…to połowa elektoratu…

Może spróbujemy w innym języku?...pan poliglota, no, proszę…GOD BLESS THEM…KOT BEZ PCHEŁ?...to zostańmy lepiej przy mowie ojczystej…

Tym hobby też się lepiej nie chwalić…koty nie podziałają na wyobraźnię społeczną…proponuję coś bardziej męskiego...o, ma pan broń palną…ten renifer na ścianie to pańskie trofeum?...prezent?...faktycznie jest dedykacja: „mojemu pieseczkowi na pamiątkę wspólnych zimowych wieczorów: LUCYNA z małżonkiem”….

Tak, krążą legendy o tym, jaki to dżentelmen z prezesa…radzę uwypuklić, że całuje pan damy w ręce…proszę zademonstrować…ale krawat trzeba przypiąć do koszuli, bo przy schylaniu przypomina pan rozkładający się leżak…najlepiej to niech się pan nie schyla wcale…przy tym wzroście nie ma sensu…

Buty na wysokim obcasie wprawdzie dodają wzrostu…ale różowe kozaczki z frędzelkiem odpadają…zwłaszcza do słomkowego garnituru…ja wiem…sentyment, bo przystępował pan w nim do pierwszej komunii…zgadza się, leży jak ulał nawet dziś…ale przyjmować delegację episkopatu nie uchodzi…oni wszyscy na czarno, więc kontrast zbyt duży…

Właśnie: delegacje zazwyczaj witamy w towarzystwie pierwszych dam…i tu jest mały kłopot…protokoły dyplomatyczne nie uznają za damę kogoś takiego jak pan Waldek…wiem, że to zaufany długoletni osobisty kierowca pana prezesa… pomijając fakt, że on jest zdecydowanie nie tej płci co trzeba…ten człowiek nie ma kindersztuby…sama widziałam jak mu jeden citroen zajechał drogę…pan Waldek zaraz złapał za lewarek i gonił gościa po stolicy…czy on ma chociaż międzynarodowe prawo jazdy?...nie?...no, niech pan sam powie…czy ktoś taki może reprezentować kraj zagranicą?

Panie prezesie, co też pan?...oświadczyny?...pochlebia mi propozycja małżeństwa…właściwie to się zgadzam…ale mam jedną wątpliwość…czy poradzi pan sobie jako pierwsza dama?

 

 

Dwóch kloszardów szpera w wysypisku śmieci.
Wyniosły: (wyciąga pożółkłe wydanie gazety) Patrz, ale były czasy: Nekrologi dawali na pierwszych stronach!
Przebiegły: Twojego by nie dali.
Wyniosły: Wtedy byłem figura. Spróbowali by nie dać.
Przebiegły: Teraz prędzej bym cię znalazł w dziale “errata do biografii”. (mnie gazetę) Nada się na skręta (zaciąga się papierosem). Poezja.
Wyniosły: Kiedyś dostałbyś czapę za taką profanację organu.
Przebiegły: Dzisiaj co najwyżej podpadam pod paragraf o naruszaniu środowiska naturalnego. Ale co tu naruszać? Jedno wysypisko śmieci wyczerpuje całą ustawę.
Wyniosły: A ludzie nie doceniają naszej pracy. Gdyby nie my, cały ten chłam przysypałby kochaną ojczyznę.
Przebiegły: Dzięki nam powstaje drugi obieg.
Wyniosły: Chciałeś powiedzieć: wtórny obieg.
Przebiegły: Nie zajmujmy się polityką, bo ona się nami już raz zajęła. Kiedyś zwalczaliśmy drugi obieg. A teraz z niego żyjemy (Wyciąga spod zwałów maszynę do pisania) Wstawi się do Desy.
Wyniosły: Znowu nas zamkną, jak wtedy, kiedy oddaliśmy do skupu Biedermayera.
Przebiegły: Kto wiedział, że został skradziony z Urzędu Pełnomocnika d/s Zwalczania Bezrobocia?
Wyniosły: W areszcie przynajmniej mieliśmy dach nad głową. I prenumeratę „świerszczyków”
Przebiegły: Więzienie uniwersytetem proletariatu. Ale fanty podczas rewizji przepadły. Mnie zabrali zabytkowe lorgnon.
Wyniosły: I tak wyglądałeś w nim jak zaskroniec po resekcji zęba mądrości.
Przebiegły: Licz się ze słowami, miazmacie historii, który wyrzuciła na śmietnik klasa robotnicza!
Wyniosły: Człowiek całe życie poświęcił niuansom dialektyki a tu taka deklasacja.
Przebiegły: My, awangarda marksizmu już nie jesteśmy pasem transmisyjnym od nadbudowy do bazy.
Wyniosły: Teraz możemy holować na pasku do bazy, znaczy skupu złomu, te resztki po komunizmie. (wyciąga z kupy śmieci kałasznikowa) Widzisz to, co ja?
Przebiegły: O, relikt Doktryny Breżniewa.
Wyniosły: Wiem, sam podczas plenum pisałem w ubikacji zaproszenie do radzieckich towarzyszy , żeby wkroczyli z takimi Przebiegły: Dlaczego w ubikacji?
Wyniosły: Bo akurat tam był papier (celuje przez szczerbinkę na chybił trafił; mimowolnie także w Przebiegłego).
Przebiegły: (przestraszony) Ty, przepraszam cię za ten miazmat…jutro mam zebranie Związku Zawodowego Bezdomnych. Nie mogę się spóźnić, bo otwieram dyskusję panelową.
Wyniosły: Wiesz co? A gdyby tak zrobić porządek z tymi, co wprowadzili kraj w nędzę?
Przebiegły: Będzie problem: większość siedzi. Widziałem w telewizji.
Wyniosły: A skąd ty wytrzasnąłeś telewizor?
Przebiegły: W celi, jak siedziałem.
Wyniosły: A ich tam wtedy nie widziałeś?
Przebiegły: Byli na przepustkach (otrzepuje z kurzu wyciągnięty z gruzów portret jakiegoś dostojnika; ciekawie się przypatruje). Tego znam. Za jego czasów nie było bezdomnych.
Wyniosły: Fakt, to ten co po wojnie postawił kraj na nogi.
Przebiegły: Chyba posadził? Nie budował domów, bo wynajmował rodakom lokale. Niektórzy to i bez wyroku siedzieli w takich lokalach po kilka lat.
Wyniosły: Ale potem przyszła amnestia i większość wyszła.
Przebiegły: (wyciąga zabrudzoną butelkę; ogląda ją pod światło). W środku coś jest.
Przebiegły: Może pieniądze?
Wyniosły: (wydłubuje z wewnątrz kartkę) “Alchemik Cagliostro zamknął w tej butelce męża swojej kochanki. Ktokolwiek znajdzie proszę mnie wypuścić!”.
Przebiegły: Zamykaj szybko! Po co nam jeszcze jeden nieszczęśnik do spółki na tym świecie?
Wyniosły: Oddamy do muzeum?
Przebiegły: Coś ty! Lepiej zanieśmy do skupu!
Wyniosły: Oszalałeś? Butelki chodzą po pięć groszy. Żeby wyjść na swoje, musielibyśmy chyba odkopać całą piwnicę królewską. Zresztą to zabytek klasy zero!
Przebiegły: Chyba 0 i …pół. Litra, znaczy się.
Wyniosły: Widzisz: każda epoka zostawia po sobie coś charakterystycznego. Nasza radziecki karabin, pamiątkę po alchemiku. Jak myślisz, co zostawi obecna?
Przebiegły: O, zobacz podpaska Dody Elektrody!
Wyniosły: Skąd wiesz, że jej?
Przebiegły: Sama mówiła w dzienniku, że takich używa.
Wyniosły: Bezideowe czasy, bezideowe….